Μαρία-Στέλλα Κουστένη| Μαθήτρια Α’ Λυκείου, Εκπαιδευτήρια Δούκα

Ειρήνη: ένα καθήκον για όλους μας

Είναι στην ανθρώπινη φύση ο άνθρωπος να εκφράζει τις διαφορές του, τα βίαια ένστικτά του και τον ανορθολογισμό του με τρόπους μη ειρηνικούς, καθώς συχνά καταλαμβάνεται από ακραία αισθήματα μίσους. Αυτή η νοοτροπία οδηγεί στην επικράτηση ενός κόσμου κυριευμένου από αντιπαλότητες και συ-γκρούσεις, τη στιγμή που η ειρήνη είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα των ανθρώπων και ο σπουδαιότερος κρίκος συνοχής μεταξύ τους.

Παρόλο που τα έθνη-κράτη σήμερα δεν έχουν κατορθώσει να εγκαθιδρύσουν την παγκόσμια ειρήνη, ωστόσο όλοι μπορούν να συμβάλουν στην ενίσχυση της ειρήνης και της αλληλεγγύης των λαών, από τον απλό πολίτη μέχρι τους παγκόσμιους φορείς.

Η προστασία των σημερινών και των επερχόμενων γενεών από την καταστροφική περιπέτεια ενός πολέμου οφείλει να είναι πρωταρχικός ρόλος κάθε εκπαιδευτικού συστήματος. Το σχολείο, εκτός από γνώσεις, καλλιεργεί κοινωνικές αρετές που προωθούν την σωστή κοινωνικοποίηση και διαμορφώνουν κοινωνική συνείδηση. Ο διάλογος ως πρακτική μέσα στις τάξεις, πρέπει να ενισχύεται και να προβάλλεται ως μέσο επίλυσης διαφορών για να εξοικειώνονται οι μαθητές με αυτή τη διαδικασία. Στο σχολείο θα πρέπει επίσης να αποκαλύπτει το αποκρουστικό πρόσωπο του πολέμου μέσω κατάλληλων εκπαιδευτικών προγραμμάτων, όπως έργα τέχνης, φωτογραφικό υλικό, ιστορικές μαρτυρίες, επιστολές στρατιωτών.

ην ίδια στιγμή αποτελεί αδήριτη αναγκαιότητα να ενεργοποιηθούν και τα ανθρωπιστικά κινήματα κα-θώς και τα Ηνωμένα Έθνη, ως αποτελεσματικά όργανα της παγκόσμιας ειρήνης. Τα κράτη-κυβερνήσεις οφείλουν να μάχονται, για να περιοριστούν οι πυρηνικοί εξοπλισμοί και σταδιακά όλες οι χώρες να οδη-γηθούν στον αφοπλισμό. Την ίδια στιγμή ο οργανισμός αυτός θα πρέπει να συμβάλει σε μία δικαιότερη κατανομή του παραγόμενου πλούτου καθώς και στον περιορισμό του χάσματος ανάμεσα στις φτωχές και τις πλούσιες χώρες. Τέλος, είναι μεγάλο αίτημα οι παγκόσμιοι οργανισμοί να καθιερώνουν στις διεθνείς σχέσεις την αρχή του σεβασμού στον πολιτισμό και στις παραδόσεις των άλλων λαών και να αναπτύσ-σουν τη συνεργασία ανάμεσα στα κράτη και τους ηγέτες τους, καθώς οι τελευταίοι θα μπορέσουν έτσι να συνειδητοποιήσουν τα καταστρεπτικά αποτελέσματα του πολέμου.

Ο πόλεμος αποτελεί την πιο τραγική ανθρώπινη περιπέτεια, μια απόλυτη καταστροφή για τους λαούς, είτε βρίσκονται στην πλευρά των νικητών είτε σε εκείνη των ηττημένων. Η ανθρωπότητα είναι ένας κήπος με διαφορετικά λουλούδια και αυτή ακριβώς η ποικιλία συνιστά τον πλούτο του πολιτισμού. Όλοι μας, λοιπόν, με μικρές ή μεγάλες δυνάμεις, μπορούμε να αξιοποιήσουμε αυτόν τον πλούτο και να βιώσουμε τη συναρπαστική εποχή μας χωρίς τον φόβο ενός νέου ολοκαυτώματος.

 

Η προστασία των σημερινών
και των επερχόμενων γενεών
από την καταστροφική περιπέτεια
ενός πολέμου οφείλει να είναι πρωταρχικός
ρόλος κάθε εκπαιδευτικού συστήματος.