Αντώνης Μισθός| Μαθητής Γ’ Γυμνασίου, Εκπαιδευτήρια Δούκα

Ο μύθος της ωραίας Ελένης: Casus belli ενός επεκτατικού πολέμου

24 Φεβρουαρίου 2022.
Ολόκληρη η ανθρωπότητα κρατούσε την ανάσα της, ξεσκόνιζε τα βιβλία της Ιστορίας και παρακολου-θούσε έντρομη τις εξελίξεις στα μέτωπα του Τσερνίχιβ, του Ντανιέτσκ, του Λουγχάνσκ, της Κριμαίας, του Κιέβου.

Και τώρα, πρόληψη στο μέλλον.

Σχεδόν έναν χρόνο μετά την έκρηξη του προαναφερθέντος πολέμου, με τη διεθνή κοινότητα, σχεδόν πεισματικά, να παραμένει αδρανή. Και, παράλληλα, με το ίδιο – αν όχι με μεγαλύτερο – πείσμα, μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις παγκοσμίως να ξεσπά με μανιασμένη λύσσα, με απώτερο σκοπό την ερήμωση της γειτονικής της χώρας. Και εμείς, απαθείς, απλά να παρακολουθούμε.

Μα ίσως ήρθε η ώρα να περάσουμε το στάδιο της εικόνας, και να αντικρίσουμε, πίσω της, τον κα-θρέφτη του ανθρωποκτόνου ψηφιδωτού του ανθρώπου. Γιατί πάντα, σε κάθε χρόνο, σε κάθε εποχή, υπάρχει ένα έναυσμα που οδηγεί σε μαζικές γενοκτονίες. Γιατί πάντα υπάρχει μια τέτοια καλοστημένη αφορμή, η οποία καλύπτει τέλεια την πραγματική αιτία που κρύβει πίσω της ένας τέτοιος πόλεμος.

Μια αφορμή, ένα είδωλο, το είδωλο μιας Ωραίας Ελένης, εκείνης που θέρισε αμέτρητες ζωές λόγω της απαστράπτουσας ομορφιάς της. Ένα είδωλο της Ωραίας Ελένης, που προσελκύει αναρίθμητες ορδές ανθρώπων, καλώντας τες να σφαγούν στον βωμό της αξίας του. Και οι άνθρωποι, πολεμοχαρείς, βάρ-βαροι, αιμοβόροι, ζωώδεις, νομοτελειακά καταλήγουν να αλληλοεκτελούνται.

Τα είδωλα εκείνα ήταν ανούσιος αιθέρας, μύθοι της Ωραίας Ελένης που δεν αποτελούν τίποτα περισ-σότερο από το casus belli ενός επεκτατικού πολέμου. Ήταν άσκοπος θάνατος, ανάξιος του αίματος και των νεκρών. Ήταν απλά μια ακόμη απόπειρα των πλουσίων κρατών να γίνουν ακόμα πλουσιότερα, και η εκπνοή τους δεν ήταν παρά μια πληθώρα αμέτρητων μαρμαρένιων εκτάσεων, γεμάτων σταυρούς.

Ζούμε λοιπόν στην εποχή του βόμβου και της αμετροέπειας, κι όμως βιώνουμε μια αναπάντεχη, μια κάπως απροσδιόριστη, ψυχική σιωπή. Ζούμε κατακλυσμένοι από ειδήσεις κι από μηνύματα κι από ιδέες κι από καταχειροκροτημένες διακηρύξεις, κι όμως όλα αυτά είναι τόσο απύθμενα βουβά. Ζούμε στην εποχή της βαβούρας, ενώ αυτοπροσδιοριζόμαστε από μια καταλυτική σιγή.

Σιγή. Σχεδόν απόκοσμη σιγή. Σαν από τάφο.
Σαν από μια πληθώρα αμέτρητων μαρμαρένιων εκτάσεων, γεμάτων σταυρούς.

Και ίσως, σε αυτή τη σιγή, να μας παρουσιάζεται ένα δίλημμα.

Θα αρχίσουμε, άραγε, να εντρυφούμε στο είναι της κοινωνικοπολιτικής ιστορίας και της επικαιρότη-τας, ή θα παραμείνουμε προσκολλημένοι στο φαίνεσθαι; Θα αρχίσουμε να αμφισβητούμε ουσιαστικά τα ωραιοποιημένα λεγόμενα της κάθε πηγής πολιτικής εξουσίας, ή θα συνεχίσουμε να ακούμε, παρα-μένοντας εντούτοις βουβοί; Θα αρχίσουμε να δρούμε ως ενεργοί πολίτες, λαμβάνοντας ουσιαστικές πρωτοβουλίες για τη μεταστροφή της τρέχουσας πολιτικής πραγματικότητας, ή θα αρκεστούμε στο να είμαστε απαθείς, όντας στο πρίσμα της εν δυνάμει αδιαφορίας μας για το μέλλον των επόμενων γενιών, αφήνοντας τον κόσμο τριγύρω μας να καίγεται;

Υπάρχει ένα σημείο στην αστρονομία, το λεγόμενο σημείο Κ, το οποίο είναι η χρονική στιγμή, στην οποία δύναται να καθοριστεί το μέλλον της ανθρωπότητας. Είναι η χρονική στιγμή που θα καθοριστεί αν η ανθρωπότητα θα πεθάνει από τον πυρηνικό πόλεμο ή θα μακροημερεύσει, επιτυγχάνοντας την οριστι-κή εφαρμογή της παγκόσμιας ειρήνης και της συνεργασίας όλων των ανθρωπίνων φύλων.

Το μέλλον, λοιπόν, είναι στα δικά μας χέρια.
Και το ίδιο είναι και το αίμα όλων των ανθρώπων των μελλοντικών γενιών, που δύναται να μην υπάρ-ξουν ποτέ, λόγω των δικών μας βιαιοτήτων.

Τι λέτε λοιπόν;
Θα σταματήσουμε αυτές τις ανθρώπινες βιαιότητες;
Θα συμβάλλουμε για να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο;
Θα σταματήσουμε να ακολουθούμε στα τυφλά… είδωλα της ωραίας Ελένης;

 

Ζούμε στην εποχή του βόμβου
και της αμετροέπειας, κι όμως βιώνουμε
μια αναπάντεχη, μια κάπως απροσδιόριστη,
ψυχική σιωπή.