Βασιλική Καλαντζάκου| Μαθήτρια Β’ Λυκείου, Εκπαιδευτήρια Δούκα

Παρενόχληση… για πόσο ακόμη…

Εάν ο προηγούμενος αιώνας χαρακτηρίζεται από τον αγώνα για τη διεκδίκηση των κοινωνικών δικαιωμά-των, αυτός που διανύουμε μοιάζει να λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς την κατοχύρωσή τους.
Παρε νόχληση, μια λέξη η οποία, όπως νομικά ορίζεται, είναι μια συμπεριφορά ανεπιθύμητης και ενοχλητικής φύσεως που δε συναντά διακρίσεις ανάμεσα στα φύλα, που δεν απευθύνεται σε συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα. Μια συμπεριφορά που δημιουργεί συναισθήματα αγωνίας, δυσφορίας και φόβου. Έχεις βρεθεί ποτέ σε καταστάσεις, οι οποίες νιώθεις ότι προσβάλλουν την αξιοπρέπειά σου; Καταστάσεις, οι οποίες μπορούν να στιγματίσουν ολόκληρη τη ζωή σου;

Αν μπορούσα να συγκρίνω τη λέξη «παρενόχληση» με κάποια άλλη, αυτή θα ήταν η λέξη «βία». Και αυτό γιατί η βία και η παρενόχληση είναι έννοιες ομόρροπες. Κάθε μορφή βίας συνιστά παρενόχληση. Πληθώρα συμπεριφορών μπορούν να χαρακτηριστούν ως παρενόχληση: ένα ανεπιθύμητο απλό χάδι, λόγια που μπορεί να σε πληγώσουν και να ταράξουν τον ψυχικό σου κόσμο, ο εκφοβισμός, η εργασιακή παρενόχληση, καθώς και η φυσική παρενόχληση ή όπως αλλιώς είναι γνωστό σε εμάς τους νέους, «stalking». Ανάλογα με το πεδίο, η συμπεριφορά του θύτη, αλλά και του θύματος διαφέρει.

Ένας μαθητής που υφίσταται σχολικό εκφοβισμό θα απευθυνθεί για βοήθεια στον Διευθυντή του σχολείου, αλλά και στην οικογένειά του. Αντιστοίχως, ένα άτομο το οποίο υφίσταται διαδικτυακή παρενόχληση (cyberbullying) θα απευθυνθεί για βοήθεια στη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος, ενώ κάποιος άλλος μεγαλύτερης ηλικίας που παρενοχλείται στον εργασιακό του χώρο, θα ζητήσει βοήθεια από την πολιτεία και την αστυνομία.

Η κοινωνία, το σχολείο και η οικογένεια είναι υπεύθυνοι να μάθουν στον κάθε πολίτη ξεχωριστά τι σημαίνει σεβασμός και πότε χρειάζεται να θέτει όρια, ώστε να μην παραβιάζεται η ακεραιότητα του συ-νανθρώπου. Παρόλα αυτά, σχετικά με όσα προανέφερα, εκδηλώνονται αδικαιολόγητες συμπεριφορές. Όπως και εγώ, έτσι και εσείς θα αναρωτιέστε τον λόγο που συμβαίνει αυτό.

Ορθή απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να δώσει κανείς! Βέβαια, ο γνωστός Ιταλός δραμα-τουργός, Vittorio Alfieri, είχε πει: «Η κοινωνία προετοιμάζει το έγκλημα. Ο εγκληματίας το διαπράττει». Έτσι και συμβαίνει. Το πρόβλημα, το οποίο μαστίζει τη σημερινή κοινωνία μας, είναι ότι υπάρχει απά-θεια, αδιαφορία και αποστασιοποίηση από τα προβλήματα του άλλου. Τα άτομα που παρενοχλούνται και πέφτουν θύματα βίας σωπαίνουν, νιώθουν τρομοκρατημένα και αβοήθητα. Βλέποντας την αδυναμία των θυμάτων, ενθαρρύνεται ολοένα και περισσότερο ο κακοποιός, με αποτέλεσμα τα περιστατικά παρενόχλησης και άσκησης βίας να αυξάνονται δραματικά αντί να μειώνονται.

Η κατανόηση στον τομέα της δράσης και της κινητοποίησης είναι υψίστης σημασίας. Μην κλείνετε τα μάτια, μη γυρνάτε την πλάτη! Καμία μορφή βίας δεν είναι αποδεκτή από κανέναν! Αυτή η μορφή δρά-σης-αντίδρασης ας περιοριστεί μόνο στην αντίδραση.Quod est violentum, non est durabile ή αλλιώς… Ό,τι είναι βίαιο, δεν διαρκεί.